Een krakende wc deur

en tachtig pakjes noodlessoep.

Nee, dan weet je het wel.

Waar de raamkozijnen liedjes zingen

en Bob Dylan de muren siert.

Met uitzicht op de grote stad en

een nog grotere hijskraan.

Waar poezie een goede eigenschap is

en de computers uit het jaar nul komen.

In het huis waar lieve mensen wonen

en waar aan lieve mensen gedacht wordt.

Het huis heeft een oude geest maar

haar inwoners houden haar jong.

Waar de hoge trap je welkom heet

en waar je, van hoe ver weg je ook komt,

je altijd thuis mag voelen.

Hoe vreselijk het is

een vriend te moeten missen.

Het is het soort pijn

dat overal en altijd is.

Dat soort verdriet

dat zich ook in

de mooie dingen schuilhoudt.

Hoe vreselijk het is

jou te moeten missen.

Dat de tijd zo snel gaat

hoe hard we haar ook

terug trekken.

Hoe vreselijk het is

een vriend te moeten missen.

Onze tranen komen

als we denken aan al het geluk

dat jij ons bood.

Maar vriendschap

stopt niet

bij de dood.

Als je vrienden Lady Gaga gaan zingen

en jij denkt dat je een worstenbroodje bent

zal er toch wel iets in je glaasje gezeten hebben.

Het is maar goed dat ik geen alcohol drink,

dan was dit gedicht nog slechter geworden.

Als ik mijn ogen open doe

gaat het fout.

Dan is mijn hele toekomst

met vooruitgang gebouwd.

Dan ben jij al jaren

met iemand anders getrouwd.

En is er dus helemaal niemand

die nog van me houdt.

Ja echt,

als ik mijn ogen open doe

wordt ik oud.

Hoe het koude

winterlandschap van Brabant

mijn hart warmt

en mijn gezicht maakt

tot een glimlach.

Hier heb ik gelachen

en hier heb ik durven huilen.

Dit zijn de velden die ik gezien heb

in iedere emotie die een mens maar bezitten kan.

Dit is het landschap dat

ik thuis noem.

Momenten zoals deze

heb ik nodig om te beseffen

dat het geluk

ook wel eens aan mij denkt.

Ik heb de zomer vergeven dat ze wegging

en weet dat ze weer terug komt.

Nu is het winter in mij.

Maar omdat de kou me zoveel

herinneringen geeft

wordt ik er van binnen

warm van.

Hij hangt de wolken aan zijn plafond

zodat wat hij lief heeft

een stukje dichterbij is.

Soms kan hij zo onafgebroken mijmeren

dat hij een gedicht op zich is.

Dan schildert hij het leven alsof

hij het schilderij was.

Zijn woorden,gedachten brengen hem ver

over kleuren, kwasten, krijtstrepen en velden vol schildersdoek

maar al die tijd

was hij gewoon op zijn kamer.

En buiten, waar het gewone leven was

kon hij zijn fantasie nergens vinden,

hij was het al kwijt.

En dus gaat de kunstenaar naar binnen,

daar waar de muren hem begrijpen en waar

de wolken altijd zijn,

dag en nacht.

Muziek op de bruine muur,

bloemen die nooit verwelken

op een kast,die een kunstwerk is.

Schaduwen die door licht nog even

de nacht uitstellen.

Poezie op het bureaublad en hier,

uit mijn handen.

Het zachte groen van lang geleden

spreekt zijn idealen.

Dat de langspeelplaten maar allemaal

wereldverbeteraars mogen zijn.

Ik hoop dat jullie er morgen

weer zijn als ik wakker wordt.

Ik beloof

dat ik op jullie zal wachten.

Take me to the Mardigrass

zingt Paul Simon keer op keer,

Where the people dance and play

Ik weet niet wat de Mardigrass is,

maar hoe graag wil ik daar heen.

Hopend dat jij daar bent,

dansend en zingend.

Ik hoop dat je me vanaf die plek

eindelijk zal zeggen,

dat je ons ook mist.

En waarom.

In godsnaam, waarom?

Staat de koelkast echt scheef

of zou het door de koorts komen?

Ik ben een geniaal drugsgebruiker,

denken is mijn shot.

470595 jaar geleden in Blijdorp

zag ik een flamingo

maar het kan ook door de griep komen.

Was ik maar een grasveld,

die hoeven geen paracetamol te slikken.

Ik begin al haast te geloven dat ik slim ben

maar ik ben gewoon zo high als een idioot.

Gelukkig komt het allemaal gewoon

door de griep.

Meneer Richard Holbrooke,

de gezant van de VS voor Afghanistan en Pakistan,

zegt niet naar Europa gekomen te zijn

om te dreigen.

(Read the rest of this story.)