Posted on juli 23rd, 2009 at 6:00 pm by Marjolein
Toen de zon al laag stond en
ik te laat was om de dag te beginnen
ging ik naar de waterkant.
Daar zat ik uren
om ze te vertellen dat
minuten me meer waard waren.
Aan de waterkant maakte ik muziek.
Muziek met het gras en de herinneringen die er waren
en van het zingen van de bloemen maakte ik
chansons die de wind mee nam naar waar mijn lief is.
Het water schitterde en ik vond er geluiden
die in mijn liedjes woorden werden
over hoe ik het bedoeld had.
Ik schreef hen niet op, nee,
de avond bewaarde hen en ruisde hen verder
in het riet dat rillingen over het water stuurde.
En ik moest wel een beetje glimlachen
toen de grond mee zong
over de zon en over mijn liefste
voor wie dit alles misschien wel gemaakt werd.
Ik zong de rode zon dat hij
niet weg moest gaan en moest denken
aan wat hij het mooiste vond.
En toen werd het avond en toen werd het nacht
en de zon sliep maar wij bleven.
De waterkant nam me vriendelijk op en
lette op mijn veiligheid en in de nacht,
die zacht was, bedacht ik nieuwe liedjes
voor de nieuwe zon van morgen en de nieuwe woorden
van de wereld.
En toen het klaar was pakte ik alles in in de koffer
van mijn leven zodat de tijd het zou bewaren en
deze opnames voor de zon gewoon
heel erg oud konden worden.