Ik dacht even dat het alweer zomer was.

De zon verwarmde mijn net ontwaakte gezicht zo fijn

en de vogels floten zo najaars.

Ik dacht even aan de muziek te horen

dat het alweer tijd was voor lange dagen

in het gras, altijd bij jou zijn en het

koele water van de rivier.

Maar om vier uur

verdween de zon en

werd het weer winter.

Morgen is het dat nog steeds en zeker nog

een hele maand zal het duren voordat

het uberhaubt lente is.

Poezie over gras

is precies hetzelfde als

poezie over water

maar dan gaat het

over gras en niet

over water.

Ik denk dat ik met dit gedicht een goede kans maak

om de nieuwe Dichter des Vaderlands te worden.

HAHAHAHA!!

Met je AH-bonus pas,

door de OV-poortjes

op Rotterdam Centraal.

Nee, een wa-ter-dicht systeem

Ik hoor het wel.

“Gijs,heb je genoeg gegeten?”

“Voetballen.”

Ik weet van wanten

net zo weinig als van handschoenen.

Als dichter speel je met

de zin van het leven.

Aan depressiviteit heb je niets

maar aan aandelen

ook niet.

Ik heb weer sojamelk gedronken en toen

bedacht dat ik dat helemaal niet lust.

Het past je wel maar het staat je niet.

Ik lijkt wel gek,

je verdiend wel iets beters dan mijn poezie.

Ik zit niet op de universiteit en

eet hele plukken van mijn sjaal op met mijn boterham.

Iemand heeft de zon uitgezet.

Inktvullingen zijn duur

maar niet in Den Bosch!

Van cake krijg je hallucinaties.

Duane Allman is te gek.

Iets hoeft niet ergens over te gaan

om iets te betekenen.

Ik schrijf dus ik ben.

Wie zei dat ook alweer?

Ik bestudeer een boek waarin

de schrijver beweert dat

taal vaak tekort schiet om tot de kern te komen.

Ga pretenboekjes schilderen dan,

sakkerju.

Waar sommige uitdrukkingen toch vandaan komen,

ongelofelijk.

Het ijs is gebroken

bijvoorbeeld.

Op een warme zomerdag

ontmoetten twee mannen elkaar.

De ene stelde zich aan de ander voor

en op dat moment

brak zijn Calippo doormidden.

Ik vraag me wel eens af,

wat er eerder was,

de kalmte of de storm.

En waar ik dan bij zou willen horen.

Soms heb ik behoefte aan

een publieke privéruimte.

Waar ik me terug kan trekken,

van alle debielen en gekken.

Ik ben benieuwd wat Vincent van Gogh

geschilderd had,

als hij wel gelukkig was geweest.

Soms denk ik dat ìk de Mona Lisa ben.

Zwijgend in ’n lijst,

in dienst van de geschiedenis.

Ik vraag me wel eens af,

wie er eerder was,

Jezus of Mohammed.

En wie er nou in Godsnaam,

gelijk had.