Beste mensen,

graag uw aandacht voor het volgende:

In landen van over de hele wereld,

zijn er mensen die dagelijks lijden.

Hun leven is op zijn kop gezet,

ze hebben niets meer.

Vakantiehuisjes in Frankrijk moeten worden verkocht,

tweede auto’s, derde vakanties:

alles moeten deze mensen opgeven.

Zij zullen moeten leren leven

in tijden van recessie.

Ze moeten accepteren,

dat de economie niet langer groeit.

Wat moeten zij zonder al dat consumeren?

Deze mensen zijn radeloos.

Help daarom,

de slachtoffers van de kredietcrisis.

En stort op giro 3456.

Bedankt.

Het groen van de bladeren tekent zich af

op mijn tranen die

van puur geluk over mijn wangen rollen.

De typmachine is terug.

Wat heb ik hem lang moeten missen.

De inkt is nog niet opgedroogd en

er zijn woorden genoeg om te vertellen,

zeker nu de zon zo mooi schrijft.

De herinneringen aan de zomer zijn te helder

om ooit te willen vervagen en ik zal ze bij me dragen

omdat het mijn ogen waren die ze voor het eerst zagen.

Ook de muziek is terug in mijn bestaan.

Het is nog altijd dezelfde man met zijn gitaar en

hij zal iedere minuut beter en ouder klinken.

Mijn handen weten waar de letters zitten

zeker nu de wind zo zacht voor me is.

Ik kijk de wereld in met achter me boeken van

mensen die hem al veel eerder zagen en waarschijnlijk

meer lieten zien in een gedicht dan ik in mijn leven zal ontdekken.

Ik bewonder hen omdat ze keken met alles wat ze hadden,

gelijk hadden in alles wat ze zagen en zo konden begrijpen dat

de wereld zich niets laat schrijven.

Met de gele zon op de vensterbank ben ik niet bang meer

om te vinden wat ik vind.

Ik vind het en

dat is alles.

Soms,

heel even,

af en toe,

wil ik terug naar die tijd dat

we schone kleren wasten in ons badwater, (Read the rest of this story.)

Hieronder volgen drie teksten,geschreven door onze zeer gewaardeerde heldin

Sandrine Gutz.