Mijn Frans is net zo slecht als mijn Russisch.
Als ik later groot ben
word ik een wonderkind.
Wat zouden Mark,Maxim en Geert doen met ons land?
Hebben ze soms het koningshuis afgezet als ik terug kom?
Is de gulden er weer
(zou ik niet erg vinden!)
en is Gerrit Zalm weer minister.
(zou ik heel erg vinden!)
Wie brengt mij het nieuws
bij de moddervette croissants?
Zal ik ooit nog een goede opleiding kunnen afronden?
Ik vind Laura Dekker een naar meisje.
Makkelijk geld verdienen en nog twee jaar school missen ook.
Ja, hier aan de Franse kust wordt het me allemaal duidelijk:
het nieuws is mijn intelligentie.

1. De koffie is niet te zuipen.
2. Fransen krijgen hun rijbewijs veel te snel.

Is dat een blik kant en klare ravioli?
Echt waar?!?
Dit is te gek!
Nee, echt?
Het smaakt vast geweldig!
Verkopen ze dat bij de Lidl en Aldi?
Neee…
Dit is te gek!

Soms denk je gewoon heel even
dat het allemaal niet meer goed komt.
Dat het leven boos op je is
en dat je daar zit, met je handen in je haar.
Maar dan zijn ze daar.
Die mensen, die zijn als de zon.
Ze schijnen, maken je warm.
En dat zijn zij,
je vrienden.

Bij mijn ouders
werd ik in de ochtend altijd wakker
door uilen.

Ja, maar
waren dat geen duiven?

Na het eten van twintig kipnuggets

denk mijn liefje nu

dat hij een kip is

die Tokkie heet.

Mijn lief komt na het douchen

de kamer binnen en zegt:

“Zo, nu ben ik weer een schone jongen.”

Ik droomde dat ik op dansles zat met
Arjen Robben.
Als ik de beste man nu zie voetballen
hoor ik een walsje op de achtergrond
en moet ik stiekem even grinniken.

Vandaag waren er in de Lidl

TWEE heuse kassa’s open.

Ik had niet gedacht dat ik het ooit nog eens mee zou maken.

Hoezeee!!

Gierend luister ik op een feestje naar een
23-jarige jongen die
klaagt dat zijn moeder zijn gewassen shirts
ondersteboven aan de waslijn hangt
en dat er daarom van die rare kreukels in zitten.
Scott
zeg ik
Ga dan op jezelf wonen.
Hij lacht met een aanstekelijk enthousiasme
waardoor ik vergeet dat hij zijn moeder
voor dingen laat opdraaien die hij gemakkelijk zelf kan doen.
Dan rent hij gillend naar de keuken
om, weer heel erg enthousiast,
honderden pannenkoeken te gaan bakken.
Dan kon hij dan wel weer zelf.

Samen op een podium met Alexis,

op een hoogte met de Roode.

Roodblozend doen alsof het niks is,

als een vuurtoren voor Alexis.

Hoestend proesten om zijn geweldige gedichten,

onverwacht hard lachen om zijn fantastische grappen,

hartelijk trachten om zijn blik te vangen.

Meneer de Roode al was je groen, blauw of geel,

elk gedicht van een ander is er een te veel.

Ik wil allesess van Alexis.

Geloof me als ik zeg

dat dit echt is.

Geschreven door Lukas Jager door de ogen van Marjolein over dichter Alexis de Roode.