Ik wil altijd verliezen.

Winnen is voor watjes.

Wat is er nu leuk aan

altijd bovenaan te staan,

op eenzame hoogte

en wetend dat je de beste bent

en dus je best niet meer hoeft te doen.

Verliezen is een kunst.

Je moet iets niet willen

en dat is misschien nog wel moeilijk dan iets wel willen.

Ik sta onderaan

maar daar ben ik trots op.

Want er is maar één winnaar

maar als verliezer

ben je nooit alleen.

Schrijven over je writersblock,

is dat als praten

over je fobie voor woorden?

Of fietsen naar Duitsland omdat

het in Belgie mooi weer wordt?

Ik moet het einde kennen om

te weten wat er op de helft gebeuren zal.

De angst om te schrijven

is net zo erg als het verstoppen van de woorden

in je hoofd.

Als niemand het erg vind,

ga ik maar weer beginnen.

Mijn Frans is net zo slecht als mijn Russisch.
Als ik later groot ben
word ik een wonderkind.
Wat zouden Mark,Maxim en Geert doen met ons land?
Hebben ze soms het koningshuis afgezet als ik terug kom?
Is de gulden er weer
(zou ik niet erg vinden!)
en is Gerrit Zalm weer minister.
(zou ik heel erg vinden!)
Wie brengt mij het nieuws
bij de moddervette croissants?
Zal ik ooit nog een goede opleiding kunnen afronden?
Ik vind Laura Dekker een naar meisje.
Makkelijk geld verdienen en nog twee jaar school missen ook.
Ja, hier aan de Franse kust wordt het me allemaal duidelijk:
het nieuws is mijn intelligentie.

1. De koffie is niet te zuipen.
2. Fransen krijgen hun rijbewijs veel te snel.

Is dat een blik kant en klare ravioli?
Echt waar?!?
Dit is te gek!
Nee, echt?
Het smaakt vast geweldig!
Verkopen ze dat bij de Lidl en Aldi?
Neee…
Dit is te gek!

Wat moet ik in vredesnaam zeggen

als ik Bob Dylan in de supermarkt tegen kom?

Goh, houdt u ook van chocolade vla?

Wat een moeilijke keuze!

Misschien moet ik maar gewoon net doen alsof ik hem niet zie

en er thuis een versje over maken.

Ja,

dat ga ik zeker te weten doen.

Soms denk je gewoon heel even
dat het allemaal niet meer goed komt.
Dat het leven boos op je is
en dat je daar zit, met je handen in je haar.
Maar dan zijn ze daar.
Die mensen, die zijn als de zon.
Ze schijnen, maken je warm.
En dat zijn zij,
je vrienden.

Ik haat spanning en avontuur

en toch verveel ik me nooit.

Net als een zalm

zwem ik tegen de stroom in

en dat zonder diploma.

Gisteren zag ik een kameel op de snelweg.

Ik heb geen lsd nodig om te hallucineren.

Gelukkig, Maxime Verhagen is terug van vakantie.

Ons kabi-net-niet maakt er een mooie poppenkast van.

In de Kruidvat werd ik aangevallen door een pot vaseline

en nu heb ik de blues.

En de blues,

de blues heeft mij.

Als onze Mark Rutte

en de andere nozems in de politiek

er al zo lang over doen om te beslissen

wie met wie gaat,

dan maak ik me zorgen over

de beslissingen die ze moeten nemen

als het kabinet er eenmaal is.

Superkapitalist Shell

behaald jaarlijks zo’n 1,8 miljard euro winst

met zijn activiteiten in Nigeria.

En die activiteiten

zijn net zo smerig als het olielek van BP.

Al jaren bevuilen zij Niger Delta

en omdat zij hun eigen troep niet achter hun

dikke vette konten opruimen

wordt dat gebied haast onwoonbaar voor de bewoners.

Shell zal toch wel weten dat het schaarse drinkwater van Afrika

niet echt opleeft van een flinke scheut olie?

En hoe hard BP ook werkt om het lek te dichten,

Shell maakt geen zichtbare haast om de troep op te ruimen.

Naar mijn bescheiden mening

ben je dan toch echt een

vieze vuile schoft.

En dan hoeven ze niet eens de hele dag door de olie te banjeren.

Shell wilde niet reageren op het Zembla programma omtrent dit probleem.

Mocht iemand van Shell dit lezen, reageert u gerust op dit gedicht.